سفارش تبلیغ

ثبت شرکت
صبا

























چیچک

تو که ناگزیر می رفتی

بعد از رفتنت

تنها رنگی که می ماند

رنگ اشک بود

و من

به تماشا می نشستم جای ردِ واژه هایت را

و من و خیالت ، خیس

من زیر بارش خاطرات، خیس می شدم

تو که می رفتی  

 هر شب دستهایم را می بوییدم

شاید که عطر دستهای تو را

میان سرگردانی واژه ها گرفته باشند

تو که می رفتی

من می ماندم و اندوهی تلخ

اندوه من

تنها

از دلتنگی تو بود 

دلتنگ تو که می شدم

سنگی سرد

سخت 

  به سینه ام فشار می آورد

تو که می رفتی

من بودم و یک سکوت سرد

 و در حسرتِ نگاهی که سکوتم را ترجمه کند

و فریــادِ فرو خورده ی واژه های تلخِ مرا

 به گوش تو برساند

چندین سال  فاصله ها را دویدم

 تا مسیرِ « من و تو » ، پر از « ما » شد


نوشته شده در چهارشنبه 97/3/30ساعت 2:16 عصر توسط arda2| نظرات ( ) |

[نوشته ی رمز دار]  


نوشته شده در سه شنبه 97/3/29ساعت 3:14 عصر توسط arda2| نظرات ( ) |

 

هر روز موسیقی صدای تو را گوش می کنم

نوای حنجره ات زیباست مهربان ِ من

و من با طنین صدای دل انگیزت

نفس نفس غروب میکنم

شب ها  نغمه های عاشقانه ام را

به آغوش پیچک های یاس سفید  می آویزم 

چون که عطر شب بوها ...یاس ها

   بوی نفس های تو را می دهد

و من هر لحظه تو را نفس می کشم

عشق از نفس هایم چکه چکه می کند

و لبخند داغم ،  طعم تو را می گیرد

 

 


نوشته شده در یکشنبه 97/3/27ساعت 9:44 صبح توسط arda2| نظرات ( ) |

وقتی که نیستی

  لبریزم از سکوت های شکسته در گلو

 پُرم از فریادهای خوابیده در بغض

قلبم توی سینه ام حسِ گلویی بغض کرده دارد

دوباره جاده های تَوَهُم

بی خبری

راهی ناپیدا

و دوباره تردید

و تو که حجمِ اندوهِ مرا حس نمی کنی !

با چشمِ ابری ، ذره ذره درد را می چشم

هر روزم ، بوی نمِ غم

و هر شبم آلوده به اندوه

دلم تنگ که می شود

دلتنگی روی سینه ام سنگینی می کند

اما ناگزیرم اندوه دلم را

پشت بارش اشکهای رهگذر پنهان کنم

 دوباره به سهمم از تمنای داشتنت

تکرار دوباره ی دردی تازه تر می شوم

 و سهمی از درد را بر می دارم

نوشتن  هم دردی شده است

افزون بر همه درد های ناتمام ِ من

وقتی درد طغیان می کند

ژرفای اندوه مرا

دلنوشته باید بر دوش کشد

خلاصه می کنم تمام خودم را

سکوت، فریاد می شود در بغض

فریاد ، بغض را می شکند

بی تو 

دیگر در خودم هم حل نمی شوم 


نوشته شده در شنبه 97/3/19ساعت 4:30 عصر توسط arda2| نظرات ( ) |

موهایم را می سپارم به باد

چشم می دوزم به دوردست ها

در انتهای آخرین کوچه ی دلتنگی...

همه من ،  می شود میل جرعه ای نگاه

اندیشه ام ، گم می شود در پسِ چشمانِ آفتابی ات

نبضم در میان دستانت

حرارتی بی انتها از جنسِِ تب

سرِانگشتانِ بی تابم را گرم

عطشِ بوسیدنت را

می گذارم پشتِ پنجره ی خیال

لبانم می شکفد

اما برای بوسیدن هیچ لبی غنچه نمی شود

تنها برای آغوشِ مردانه ی تــــو

لطافت زنانه ام بی نهایت می شود

نفس هایم را حبس می کنم کُنجِ حنجره ام

نکند خطِ اخم بیاندازد غیرتِ مردانه ات

تا حرف ، فقط حرفِ تــو باشد محبوب ِدلم


نوشته شده در شنبه 97/3/5ساعت 5:49 عصر توسط arda2| نظرات ( ) |

   1   2      >